Ο Στράτος Περπέρογλου αποκαλύπτει στην «SD» τα μυστικά του Ολυμπιακού και στέκεται στα παιχνίδια της μοίρας: Από τη σοβαρή περιπέτεια υγείας στην τρίτη «Ευρωκούπα»!
Προς τα τέλη Ιουλίου του 2011, δεν ήξερε αν θα ζήσει. Οταν οι γιατροί τον διαβεβαίωσαν πως δεν ετίθετο θέμα επ' αυτού, άρχισαν οι συζητήσεις για το αν θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια του. Μόλις οι καθ' ύλην αρμόδιοι έβγαλαν από τη μέση και αυτό το ενδεχόμενο, προέκυψε το ερώτημα του αν θα ξαναπαίξει μπάσκετ.
Ενάμιση χρόνο μετά, ο Στράτος Περπέρογλου βρέθηκε με το τρίτο ευρωπαϊκό στέμμα στο κεφάλι, για να γράψει στον προσωπικό του λογαριασμό, στο Facebook: «Ο Θεός είναι εκπληκτικός και το ταξίδι μου ήταν απίστευτο, αλλά τώρα ήλθε η ώρα να επιστρέψω στην οικογένειά μου». Κρατήστε το «οικογένειά μου» για λίγο, γιατί πρώτα πρέπει να θυμίσουμε σε όσους έχουν ασθενή -ή επιλεκτική- μνήμη, πως έπειτα από -11ωρο- ταξίδι του από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα (για την Εθνική) αισθάνθηκε κάποιες ενοχλήσεις στη γάμπα και πάλι καλά που επρόκειτο να ενσωματωθεί στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, γιατί έτσι έγινε ενδελεχής έλεγχος που έδειξε θρόμβωση στην ιγνυακή φλέβα (είχε «κλείσει» η φλέβα στην πίσω πλευρά του γονάτου και δεν περνούσε το αίμα), η οποία αν δεν εντοπιζόταν εγκαίρως, θα μπορούσε να οδηγήσει και σε πνευμονική εμβολή.
Αυτό δεν συνέβη, όπως δεν συνέβη κάτι άλλο αρνητικό, γιατί έδειξε τη δέουσα προσοχή στην αποθεραπεία του, το καλοκαίρι του 2012 άλλαξε «στρατόπεδο» -όπως είπε ο ίδιος- και πριν από λίγες ημέρες στο Λονδίνο ανέβηκε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης. Ολα αυτά όμως, γιατί σας τα λέμε; Διότι πάντα τον συνόδευε ο χαρακτηρισμός του «τυχερού», για όσους προφανώς και δεν καταλάβαιναν τι προσφέρει στο παρκέ. Τώρα μάλλον επιβεβαιώνεται πως η τύχη βοηθά τους ικανούς.
Παιδί και Ευρωλίγκα!
Κατόπιν αυτής της διευκρίνισης, ας επιστρέψουμε στο κεφάλαιο «οικογένεια». Γιατί δεν είναι μόνο ο Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος... συμπτωματικά κάθε φορά που είναι να ή γίνεται πατέρας, παίρνει και μια Ευρωλίγκα. Είναι και ο Περπέρογλου. Απέκτησε την κόρη του, Αμπι, το 2011 και τον γιο του, Νικόλα, μέσα στην τρέχουσα περίοδο. «Εντάξει, δεν είμαι σαν τον Βασίλη. Εχω και έναν τίτλο (2009)... χωρίς παιδί. Ημουν βέβαια, παντρεμένος», σχολιάζει και κάπως έτσι καταλήγουμε πως το γούρι του είναι η σύζυγός του, Εριν Μπούσερ. Και το όχημά του, το ταλέντο του μαζί με την πολύ σκληρή δουλειά.
«Πανάξιος τίτλος»
Ξεκινήσαμε τη συζήτησή μας από το status του, για να μας πει ότι «ο τελευταίος ενάμισης χρόνος ήταν πολύ δύσκολος. Είχα το θέμα της υγείας μου και μετά πήρα μια απόφαση να αλλάξω στρατόπεδο, που δεν ήταν και η πιο εύκολη. Και η κατάληξη ήταν να κατακτήσουμε το τρόπαιο, με τον Ολυμπιακό να γίνεται η τρίτη ομάδα της ιστορίας των φάιναλ φορ που έχει καταφέρει το repeat. Πρόκειται για την κατ' εξοχήν δικαίωση προσωπικών και ομαδικών στόχων που υπήρχαν από την αρχή της χρονιάς».
Η οποία αρχή της χρονιάς δεν ήταν και η καλύτερη. Η παρέα του «σταυρώθηκε» πολλάκις, πριν κλείσει όλα τα στόματα και κερδίσει το πανευρωπαϊκό χειροκρότημα. «Σε μια τόσο μεγάλη σεζόν, που ειδικά φέτος ήταν μαραθώνιος με την αλλαγή του Τop 16, δεν υπήρχε ομάδα που να είναι σταθερή όλη τη σεζόν. Ολοι είχαμε σκαμπανεβάσματα, τραυματισμούς, ό,τι υπάρχει δηλαδή μέσα στο πρόγραμμα. Το σημαντικό είναι να είσαι έτοιμος όταν πρέπει. Και εμείς ήμασταν αυτό το τριήμερο στην καλύτερη κατάσταση εν συγκρίσει με τους υπόλοιπους φιναλίστ και πανάξια πήραμε τον τίτλο. Αν βγάλουμε στην άκρη το πρώτο δεκάλεπτο του τελικού, ήμασταν οι καλύτεροι». Indeed, που θα έλεγαν και στο Λονδίνο.
«Συνήθεια το κυνηγητό»
Μεταξύ μας, τα όποια -αρκετά- λάθη έκαναν οι «ερυθρόλευκοι» μέσα στη σεζόν (π.χ. τα αμέτρητα... κυνηγητά στο σκορ ή οι απώλειες αγώνων γιατί δεν είχαν την απαραίτητη αυτοσυγκέντρωση στο φινάλε) ήταν και οι λόγοι που έγραψαν ιστορία. 'Η δεν είναι έτσι;
«Μαθαίνεις από όλες αυτές τις καταστάσεις που δεν έχουν πάει ακριβώς όπως θα ήθελες. Εμείς κάναμε το κυνηγητό συνήθεια. Σε κάποια παιχνίδια δεν ζήσαμε την ολική επαναφορά, όπως για παράδειγμα με την Μπαρτσελόνα, αλλά στο τέλος της ημέρας δείξαμε το χαρακτήρα αυτής της ομάδας. Εχουμε μιλήσει πολλές φορές για αυτό, όλες αυτές τις ημέρες, αλλά νομίζω ότι ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι είμαστε ομάδα που αρνείται να χάσει. Δεν ξέρουμε αν θα νικήσουμε ή θα χάσουμε. Ξέρουμε πως έως την κόρνα της λήξης, θα δίνουμε τη μάχη μας, ό,τι έχουμε και δεν έχουμε».
Για κάποιο διεστραμμένο λόγο (ειδικά μετά τα περσινά), οι πρωταθλητές είχαν χαρακτηριστεί «αουτσάιντερ» του ημιτελικού με την ΤΣΣΚΑ, όταν και έκαναν την καλύτερη φετινή τους εμφάνιση. «Πέραν της άμυνας, που μας τραβούσε όλη τη χρονιά, είχαμε μοναδική προσήλωση και για τα 40 λεπτά. Τέτοια που ουδέποτε άλλο επιδείξαμε φέτος. Είχαμε πάθος, είχαμε ενέργεια και αυτοπεποίθηση.
Δεν υπήρχε κάποιος που να μπήκε στο παρκέ και να μην πρόσφερε».
Και τότε ήταν που οι... ειδικοί έκριναν πως ο Ολυμπιακός είχε κάνει νωρίτερα απ' ό,τι θα έπρεπε το καλύτερο παιχνίδι του:
«Το ενδιαφέρον με το φάιναλ φορ είναι ότι έχεις πια 10 ημέρες να προετοιμαστείς για τον ημιτελικό και μόλις μία για τον τελικό. Είναι λίγο περίεργο αυτό. Και εύλογη συνέπεια είναι πως στον τελικό πηγαίνει περίπατο η τακτική. Εννοώ, είναι σε δεύτερη μοίρα γιατί δεν προλαβαίνεις να προετοιμαστείς στο 100%. Σε τέτοιου είδους ματς παίζει ρόλο το πόσο διψασμένος είσαι, πόσο ενεργητικός θα εμφανιστείς από την αρχή για να νικήσεις».
Η οποία αρχή του τελικού ανήκε στη Ρεάλ. Ο,τι μπορούσε να πάει στραβά για τους «ερυθρόλευκους», πήγε.
«Φτάσαμε στο -17, με τους Ισπανούς να είναι εκείνοι που είχαν αυτοπεποίθηση και αναγκαστήκαμε να κυνηγάμε (φευ). Ηταν όμως, αρκετά νωρίς και είχαμε χρόνο να αντιδράσουμε. Στο ημίχρονο, ήμασταν στο -4 και πια ήμασταν και εκείνοι με την αυτοπεποίθηση στα ύψη. Δεν μας "ξέφυγε" το ματς. Το "μαζέψαμε" άμεσα και ουσιαστικά ξεκίνησε από την αρχή. Από εκεί το πιάσαμε φάση φάση για τη νίκη. Είχαμε και πίστη, είχαμε και τον Βασίλη (Σπανούλη) να σκοράρει τρία σερί τρίποντα».
«Μας πήρε από το χέρι ο Βασίλης»
Βασικά, ήταν στην αμυντική πεντάδα που είχε γυρίσει το ματς στη β' περίοδο, ήταν και αυτός που σκόραρε τρίποντο στο 8-0 που «έκοψε» τη διαφορά του Ολυμπιακού σε μονοψήφιο επίπεδο (27-18), ενώ στην τέταρτη περίοδο ήταν και αυτός που... τακτοποίησε τον Κάρολ και ευστόχησε από τα 6,75 μ. για να διαμορφώσει το 73-67. Γενικότερα, έκανε εκπληκτικό φάιναλ φορ και έπαιξε ως «τρία», αλλά και ως πάουερ φόργουορντ, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα.
«Ο Βασίλης ήταν εκείνος που σκότωσε την ψυχολογία της Ρεάλ, η οποία δεν αποδείχθηκε έτοιμη για την πρόκληση. Ο Βασίλης πήρε την ομάδα από το χέρι και έδωσε το έναυσμα για την αντεπίθεση. Στο β' ημίχρονο πήραμε έτσι το προβάδισμα και μετά κάναμε ό,τι χρειαζόταν για να το κρατήσουμε». Ολοι, ανεξαιρέτως.
Και εν αντιθέσει με πέρυσι που στο -19 από την ΤΣΣΚΑ, πλήθος λαού (από όλη την Ευρώπη) έγραφε πως το β' μισό θα έχει διαδικαστικό χαρακτήρα, φέτος στο -17 όλοι θύμιζαν ότι αν υπάρχει μια ομάδα που είναι μετρ στις ανατροπές, αυτή είναι ο Ολυμπιακός. «Οταν αρχίσαμε να επιστρέφουμε, μπορούσες να δεις πως οι παίκτες της Ρεάλ έχαναν την αυτοπεποίθησή τους. Λύγιζαν στην πίεση, τα έχασαν. Το γεγονός ότι ουδείς θεωρεί κάτι δεδομένο για εμάς, πριν το τέλος του όποιου αγώνα, είναι ένα ακόμα μεγάλο επίτευγμα αυτής της ομάδας».
Που είναι παρέα. Κλισέ ξεκλισέ, αυτό είναι.
«Ομολογουμένως, αυτό το λένε όλοι οι παίκτες όλων των ομάδων. Στη δική μας περίπτωση, ίσως να βοηθά το μικρό της ηλικίας των παιδιών που είναι μαζί από τις μικρές Εθνικές ομάδες, οι ξένοι είναι επίσης μικροί και κάπως έτσι δημιουργήθηκε ένα δέσιμο που δύσκολα συναντάς σε ομαδικά αθλήματα». Τον Αντιτς δεν τον λες και τζόβενο. «Ναι, αλλά είναι παιδί στην καρδιά και γι' αυτό ταιριάζει απόλυτα».
Πηγή : sportday.gr
Δημοσίευση σχολίου