Από εδώ το πήγαν, από εκεί το έφεραν, οι ομάδες που έφτασαν στους τέσσερις του Μουντιάλ, ήταν τα απόλυτα φαβορί για το πλασάρισμα στους ημιτελικούς. Οχι μόνο χάρη στη δυναμικότητα και το βάρος της φανέλας τους, αλλά και εξ αιτίας των προδιαγεγραμμένων διασταυρώσεων, που απώτερο στόχο είχαν να αποτρέψουν μια αναμέτρηση Βραζιλίας – Αργεντινής πριν τον μεγάλο τελικό.
Οι δύο «μεγάλοι» της Νότιας Αμερικής και δύο από τους τρεις Ευρωπαίους «μεγάλους» είναι πάλι εκεί. Στη φυσική θέση τους. Στους «4» ενός Μουντιάλ. Περίσσεψε μόνο η Γαλλία. Που θα μπορούσε να προκριθεί αν δεν έπεφτε πάνω στη Γερμανία και είχε να αποκλείσει την Κόστα Ρίκα, όπως έκανε, με τεράστια δυσκολία και με κόντρα την τύχη, η Ολλανδία.
Σημασία έχει ότι το τρόπαιο θα διεκδικήσουν οι συνήθεις ύποπτοι. Η κλήρωση των ομίλων και ο ορισμός των ζευγαριών στη νοκ άουτ φάση δικαιώθηκαν απόλυτα. Στους 4 προκρίθηκαν αυτοί ακριβώς που «έπρεπε» να προκριθούν για να μη χάσει την αίγλη και τη λάμψη της η διοργάνωση, αλλά και για να δοθούν ίσες ευκαιρίες σε Βραζιλία και Αργεντινή να σηκώσουν την κούπα.
Το πιο λογικό σενάριο
Η αλήθεια είναι ότι και οι τέσσερις έφτυσαν αίμα για να μπουν στους ημιτελικούς, η ιστορία όμως δεν θα «θυμάται» τα εμπόδια που συνάντησαν. Στην επικεφαλίδα της ιστορίας του Μουντιάλ 2014 θα καταγράψει τον μεγάλο νικητή. Και επειδή εκείνο που έχει ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή είναι η ανάδειξη των δύο φιναλίστ, το πρώτο ερώτημα που ζητά απάντηση είναι αν θα πάμε σε νοτιοαμερικάνικο, σε ευρωπαικό, ή σε ανάμεικτο τελικό.
Ηδη έχει αποδειχτεί ότι μεγάλες διαφορές μεταξύ των ομάδων δεν υπάρχουν. Οι ποιοτικές αποστάσεις από τα «μεγαθήρια» και τους «άσημους» ήταν ελάχιστες. Τώρα έχουμε τέσσερα «μεγαθήρια». Οι αποστάσεις είναι ανύπαρκτες. Ολα θα κριθούν στη λεπτομέρεια. Ολα θα εξαρτηθούν από τις στιγμές. Από προσωπικές ενέργειες παικτών. Ισως και από τις αποφάσεις της τύχης να κλείσει το μάτι σε κάποιον ή κάποιους από τους αντιπάλους.
Το πιο λογικό θεωρητικά σενάριο είναι να πάμε σε έναν νοτιοαμερικάνικο τελικό. Δεν αποκλείω καθόλου, όμως, τον ανάμεικτο, ούτε καν τον ευρωπαικό. Και να γιατί: Η Γερμανία, η πιο… έξυπνη ομάδα του τουρνουά, μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε αντίπαλο. Κι ακόμη δεν είναι ορατός ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να ηττηθεί. Η Βραζιλία αποτελεί γρίφο χωρίς Νειμάρ. Ετσι κι αλλιώς, δεν ενθουσίασε με το ποδόσφαιρο που έπαιξε. Τώρα που χάνει πολλή από την επιθετική δύναμή της, το αν μπορεί να «λυγίσει» τα άριστα οργανωμένα και πειθαρχημένα «πάντσερ» είναι ένα θέμα.
Η Αργεντινή τα ίδια. Μια ομάδα που δεν είναι ομάδα, αλλά βασίζεται σε προσωπικές ενέργειες των αστέρων της, χάνει τώρα τον Ντι Μαρία και μένει μόνο με τον Μέσι. Λίγος είναι; Οχι, βέβαια. Αλλά αντίπαλός της είναι η Ολλανδία, το πιο ομοιογενές σύνολο που είδαμε έως τώρα στη διοργάνωση. Ενα σύνολο που διαθέτει τον σαφώς ικανότερο προπονητή σε τακτική και στρατηγική, τον Λουίς Φαν Χαλ. Δεν θα αποτελεί έκπληξη το να προκριθούν και η Γερμανία και η Ολλανδία, ή, έστω, μία από τις δύο.
Το Μουντιάλ των πορτιέρο
Δεν ξέρω τι πρόκειται να δούμε στους ημιτελικούς και στον τελικό, δεν μπορώ να προβλέψω αν κάποιος παίκτης κλέψει την παράσταση από εδώ και πέρα (μεταξύ μας, μόνο τον Μέσι θεωρώ ικανό να βγάλει μάτια, με δεύτερο τον Ρόμπεν), αλλά αυτό το Μουντιάλ είναι γεγονός ότι ανήκει στους τερματοφύλακες. Παρά τα πολλά γκολ που επιτεύχθηκαν και παρά το γεγονός ότι αυτό το τουρνουά «επιδιώκει» να καταρρίψει το ρεκόρ επίτευξης γκολ που κατέχει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, είναι πολλοί οι γκολκίπερ που διακρίθηκαν. Και το «διακρίθηκαν» είναι λίγο.
Στην κυριολεξία, εντυπωσίασαν. Από τον… λίμπερο Νόιερ, μέχρι τον ανίκητο Νάβας και τον αγέρωχο Κουρτουά, ή τον απίστευτο Αμερικάνο Χάουαρντ. Αν είχαμε κι εμείς έναν τέτοιο γκολκίπερ, μπορεί σήμερα να ετοιμαζόμασταν για τον τελικό…
Πηγή : contra.gr
Δημοσίευση σχολίου